تراکم بالای پرورش باعث کاهش مصرف خوراک، نرخ رشد پایین و لاشه های بی کیفیت می شود. علاوه بر این، تراکم بالای پرورش ممکن است با افزایش پاتوژن های موجود در هوا همراه باشد که باعث مشکلات بیماری و عملکرد ضعیف تولید در جوجه های گوشتی می شود.

مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی

در اغلب موارد کاهش مصرف خوراک در پاسخ به افزایش تراکم گله گزارش می شود که نتیجه محدودیت خوراک است. تنش گرمایی ناشی از افزایش دما در داخل بستر و در بین پرندگان با تراکم بالاتر همراه با افزایش سطح آمونیاک نیز یک فاکتور موثر در کاهش مصرف خوراک است حتی اگر فضای دانخوری برای هر پرنده ثابت نگه داشته شود. کاهش مصرف خوراک ممکن است منجر به ضریب تبدیل غذایی بهتر هنگام افزایش تراکم گله شود اما در بسیاری از موارد، ممکن است ضریب تبدیل غذایی تحت تأثیر قرار نگیرد و حتی بدتر شود.

نرخ رشد

نه تنها به دلیل کاهش مصرف خوراک در چنین شرایطی، بلکه همچنین به دلیل از دست دادن انرژی خوراک به عنوان یک نتیجه از پاسخ های ایمنی و سایر تنظیمات بدن، یک گرایش کلی به سمت کاهش نرخ رشد با تراکم گله بالاتر وجود دارد. کاهش نرخ رشد ممکن است بیشتر به دلیل اختلال در میکرو فلور روده باشد که به هضم، جذب مواد مغذی و بهبود ساختار روده کمک می کند.
در یک آزماش هنگامی که تراکم گله از 18/4 به 28/6 کیلوگرم در متر مکعب افزایش یافت، هیچ افت نرخ رشد وجود نداشت اما وقتی تراکم پرورش به حدود ۳۲ کیلوگرم در متر مکعب یا بیشتر رسید، وزن کشتار به طور قابل توجهی پایین تر بود. با این حال در بسیاری از موارد، این مشکل با افزایش نرخ تهویه برطرف شده است.

کیفیت لاشه

تراکم بالای پرورش بر طول، عرض و عمق و همچنین جرم گوشت سینه تأثیر منفی دارد که در هر پرنده حدود ۱۲ گرم کاهش می یابد. همچنین بر طول استخوان های لوله ای، نمو و گردی سینه و رشد اندام های عقبی تأثیر می گذارد. این اثرات در هر دو جنس تأیید شد، اما در نرها در مقایسه با ماده ها بارزتر بود که نشان دهنده تأثیر قابل توجه جنسیت بر انطباق لاشه های گوشتی است که تحت تراکم های مختلف پرورش یافته است. کیفیت لاشه های گوشتی همچنین به دلیل تغییر شکل و شکسته شدن پاها کاهش می یابد. کاهش فعالیت بدنی جوجه های گوشتی و آسیب های مکانیکی در تراکم بالای گله از عوامل اصلی موثر در ایجاد این مشکل و به طور کلی رشد و بلوغ ناکافی اسکلت در نظر گرفته می شود.

کیفیت بستر

تراکم بالای گله همچنین بر مشخصات میکروبی بستر تأثیر می گذارد، خصوصاً در مواردی که مواد بستر به اندازه کافی خشک و شکننده نباشد. در یک مطالعه، تعداد کپک (۱۰۵) به ترتیب از ۱۰ و ۱۷ مرغ در متر مربع از 0/6 به 1/3 در بستر افزایش یافت. استنشاق مقدار بیشتری از سموم تولید شده در بسترهایی که به شدت آلوده شده اند ، منجر به مشکلات بسیاری در بهره وری می شود. سطح آنزیم های لیپاز، آمیلاز، تریپسین و کیموتریپسین را کاهش می دهد که منجر به هضم و جذب ناکافی پروتئین، چربی و کربوهیدرات ها می شود و از این رو بر استفاده از این مواد مغذی برای رشد و سایر عملکردهای بیولوژیکی تأثیر می گذارد.

پوست و پوشش پر

افزایش تراکم گله در بسیاری از موارد منجر به افزایش درماتیت، ضایعات پوستی و خراشیدگی شده است. پر درآوری نیز با تراکم ۳۰ کیلوگرم در متر مکعب شروع به خراب شدن می کند، احتمالاً به دلیل افزایش نوک زدن پرها و درجه خیسی بستر که پرندگان تمیز و بدون انگل را کاهش می دهد. این ممکن است بخشی از دلیل افزایش تعداد خراش های مشاهده شده در پرندگانی باشد که در تراکم بالاتر نگهداری می شوند. تراکم پرورش، سویه پرندگان و میزان پردرآوری می توانند از عوامل خطر احتمالی خراش شکمی در مرغ های گوشتی باشند. افزایش قابل توجهی در بروز تاول های سینه در ماده ها، با روند مشابه برای نرها، در پرندگان پرورش یافته با تراکم بالا وجود دارد.

بیماری ها

افزایش تراکم ممکن است منجر به افزایش میزان گرد و غبار موجود در هوا و در نتیجه بیماری های تنفسی بیشتر شود و می تواند منجر به بروز سایر مشکلات مانند آسیت و درماتیت تماسی شود. همچنین مشخص شده که تراکم بالا منجر به هایپرتروفی آدرنال می شود که نشان می دهد پرندگان با تراکم بالای پرورش ممکن است دچار نقص ایمنی شوند. این احتمالاً دلیل کاهش پاسخهای ایمنی مشاهده شده در تراکم بالای گله است. پرندگان پرکرش یافته در تراکم کمتر (۱۰ یا ۱۴ پرنده در متر مکعب) نسبت به پرندگان پرورش یافته در تراکم ۱۸ پرنده در مترمربع پاسخ آنتی بادی بیشتری به بیماری نیوکاسل داشتند.

جنبه های اقتصادی

افزایش تراکم گله در تولید مرغ گوشتی معمولاً برای به حداکثر رساندن بازده اقتصادی از یک واحد تولیدی انجام می شود، اما ممکن است این هدف همیشه محقق نشود. تراکم بهینه گله بازده اقتصادی را به حداکثر می رساند اما بسته به شرایط محیطی و مدیریت پرندگان متفاوت است. پرندگانی که با تراکم بالا نگهداری می شوند باید فضای کافی برای دانخوری و آبخوری داشته باشند. همچنین برای کاهش دما، CO2 و سطح آمونیاک که بر رشد و عملکرد سلامتی تأثیر می گذارد، باید سیستم تهویه و خنک کنندگی مناسب ارائه شود. در این حالت، تراکم گله می تواند از 12-10 پرنده در متر مکعب به 17-15 پرنده در متر مکعب افزایش یابد، بنابراین ظرفیت کل مزرعه حدود ۳۰ درصد افزایش می یابد و هیچ تأثیر مخربی بر عملکرد ندارد. از نقطه نظر اقتصادی، افزایش ظرفیت مزرعه با فضای دانخوری و آبخوری، تهویه و سیستم های خنک کننده فقط ۴۰ درصد از بودجه مورد نیاز برای تأسیس مرغداری جدید هزینه دارد.